Για ένα βιβλίο που γράφτηκε το 2008 και ξαναγράφτηκε το 2026....

Στο συγκεκριμένο βιβλίο περιγράφονται οι αναμνήσεις του Κόκκινου Λουκά, κατοίκου Άμφισσας, νομού Φωκίδας, από την σύλληψή του από τους Γερμανούς το 1944, την μεταγωγή του στο Χαϊδάρι, την μεταφορά του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας (Νοεγκάμεν, Φάλκεζεν και Ζαξενχάουζεν) και την ελευθέρωσή του από τους Ρώσους το 1945.

Το βιβλίο αυτό τυπώθηκε το 2009,  εξαντλήθηκε και ανατυπώθηκε τον Μάιο του 2026.

Περιέχει αρκετές μαρτυρίες για  την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και βρίσκεται πλέον στο διαδίκτυο και να μπορεί όποιος θέλει να το διαβάζει δωρεάν.

Ο συγγραφέας σημειώνει στην εισαγωγή του :
 "Εύχομαι για τις επόμενες γενιές να μην βιώσουν την πείνα, την ανέχεια, τον πόλεμο, το θάνατο, με τον τρόπο που τον βιώσαμε όλοι εμείς οι παλιοί. 
Εύχομαι να μην υπάρξει στο μέλλον ένας παρανοϊκός αρχηγός κράτους που να θελήσει να διαφυλάξει την καθαρότητα του έθνους του, ή να επιθυμήσει την παντοκρατορία. Κι αν ακόμα υπάρξει να μην βρει οπαδούς και μιμητές. 
Εύχομαι η ιστορία να μην επαναληφθεί. Να μην ξαναγίνει πόλεμος".

Ο Λουκάς Κόκκινος απεβίωσε στις 22/2/2020, πλήρης ημερών, σε ηλικία 92 ετών.

Σημειώσεις της επιμελήτριας...

      

Κοκκίνου Ευαγγελία,
κόρη του Λουκά Κόκκινου

Ο πατέρας μου είχε την τύχη ή την ατυχία να έχει εμπειρίες ζωής από μια ταραγμένη, για την περίοδο, Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρώπη. 

Τα χρόνια της κατοχής αλλά και το διάστημα εγκλεισμού του στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης τον φόρτωσαν με «εμπειρίες» από τις οποίες δεν βγαίνει κανείς αλώβητος. Τις κουβαλάει πάντα μαζί του και κατ’ επέκταση επηρεάζουν τη ζωή του αλλά και τη ζωή των γύρω του. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι ο πατέρας μου ήταν θέμα τύχης που γλίτωσε από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μπόρεσε να επιστρέψει στο σπίτι του, στην Άμφισσα. Είναι θέμα τύχης ακόμα και η ύπαρξή μας. Πολλοί ήταν αυτοί που δεν άντεξαν την πείνα, τις κακουχίες, τα βασανιστήρια, τις στερήσεις.

      Από μικρά παιδιά ακούγαμε τις ιστορίες του πατέρα μου, στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σαν παραμύθια. Δεν είχαμε πιστέψει  αυτά που του συνέβησαν, μπορεί και να μη θέλαμε. Ήμασταν πολύ νέοι για να καθίσουμε ν’ ασχοληθούμε, να δώσουμε προσοχή. Τα χρόνια πέρασαν, ανοίξαμε τα φτερά μας και δεν επιστρέψαμε στην οικογενειακή εστία παρά πολλά χρόνια μετά. Δεν ξέραμε καν ότι ετοίμαζε την Α’ έκδοση του βιβλίου του. Μας το έδειξε όταν ήταν πια τυπωμένο. Η αλήθεια είναι ότι σοκαριστήκαμε μ’ αυτά που διαβάσαμε. Αισθάνθηκα υπερηφάνεια όταν πολλοί συντοπίτες μου Αμφισσείς με πλησίασαν και με συνεχάρησαν για το βιβλίο του πατέρα μου. Με πλησίασαν και μερικοί που με άφησαν να καταλάβω ότι αμφισβητούσαν τις περιπέτειές του πατέρα μου τα δύσκολα εκείνα χρόνια.